ميخوام يه چيزي بگم

جام فراموشی نازنین ترین نرگس مست خیال من

Sat, 07 Feb 2009 01:11:01 GMT

تو را از یاد نبردم ای باران دلتنگی من

من جام فراموشی خود را سر کشیدم

من کارنامه سوخته خویش را به اتش کشیدم

مگر مهتاب نازنین را میشود انکار کرد

من انکار اسمان دل خویش کردم

من شناسنامه خویش پاره کردم

وگرنه نرگس مستانه ات بر جریده دل ثبت است

ای نازک خیال شهر اشوب من

مرا پریشان مکن

فاصله ها شیشه عمر عاشقی من و توست

ای دورترین ستاره نرگس خیال من

تو میدرخشی اما این منم که تو را نمی بینم

این منم که خاکستر عشق را بر باد دادم

این منم که سجاده تقوای خویش بر باد دادم

این منم که ........ که فراموش شدم

ولی تو..... رهایم کن ای مشرقی ترین خیال نازک من

دل به امید محال نتوان بست

غزلخوانان کهکشان تو فراوانند

وغزلی نو اغاز کن

با مطلعی سرشار از ارزوهای دست یافتنی

ای نازنین

ای نرگس خیال تنهایی من

...................................................

..................................................

بادها در گذرند

Wed, 05 Nov 2008 03:22:50 GMT

باید عاشق شد و خواند
باید اندیشه کنان پنجره را بست و نشست
پشت دیوار کسی می گذرد، می خواند
باید عاشق شد و رفت
چه بیابانهایی در پیش است
رهگذر خسته به شب می نگرد
می گوید : چه بیابانهایی! باید رفت
باید از کوچه گریخت
پشت این پنجره ها مردانی می میرند
و زنانی دیگر به حکایت ها دل می سپرند
پشت دیوار دریاواری بیدار
به زنان می نگریست
چه زنانی که در آرامش رود
باد را می نوشند
و برای تو
برای تو و باد
آبهایی دیگر در گذرست
شب و ساعت دیواری و ماه
به تو اندیشه کنان می گویند
باید عاشق شد و ماند
باید این پنجره را بست و نشست
پشت دیوار کسی می گذرد
می خواند
باید عاشق شد رفت
بادها در گذرند

نامه ای پاره پوره

Wed, 29 Oct 2008 00:34:09 GMT

با توام با تو

ای مدعی هزار راه نرفته

ای رند بی طریقت

ای برگ سوخته بایگانی پاره پوره بشر

برو ... برو ... برو

و در خرمن صلاح و مصلحت خویش

درنگ کن درنگ.......

مرا با تو نسبتی در سوختن نیست

راه ما و مام ما و کام ما و جام ما یکی نیست

چگونه بفهمانمت که....

راه خویش بر گیری و فاتحتی بخوانی و خلاص

این دیرترین کاریست که زودش دیر است

یاد ایرج بسطامی ..............

Wed, 22 Oct 2008 00:54:52 GMT

چهره متبسم اما غمگینی داشت .... امده بود برای دیدن استاد ...کلاس درس ماهور بود و نوبت من بود تا راک عبدالله را اجرا کنم ....دنیایی از سادگی را با خود همراه داشت ....اجازه نداد بعد از ورود به کلاس اجرای من متوقف شود .... راک با کمی ترس اجرا شد .... و بعد از اجرا سری به نشانه تایید تکان داد و ...تشویقم کرد ..... و نصیحتی فرمود که هنوز اوایزه گوش جانم هست : قدر این کلاس ها را بدانید .... اواز ایرانی با شماها هرگز خاموش نمی شود

اما دردا و حسرتا که زلزله دلخراش بم جان او را خاموش کرد و لیک راهش همچنان جاوید

که هر که بی هنر افتد نظر به عیب کند

Fri, 17 Oct 2008 23:17:43 GMT

نمایشگاه خوشنویسی یکی از دوستان بزرگ و هنرمند دعوت شده بودیم و بعد از استقبال مشغول بازدید از تابلوها شدیم نمی دونم چرا من فراموش کرده بودم که دوست نکته بینم را به استاد معرفی کنم ... من بودم و دوست هنرمند و دوست نکته بینم و جمعیتی در سالن کنار تابلوها و بیشتر انها از شاگردان استاد بودند ....تابلوی اول ..دوم سوم و ... وسط نمایشگاه یک تابلوی زیبایی بود که تذهیب بسیار پرکار و زیبایی داشت و شعر تابلو هم مربوط به جناب حافظ بود البته سیاه مشق کار شده بود .....دوست نکته بین ما دسته گل به اب داده بود حسابی ...و شروع کرد به ایراد گرفتن و اندر باب اشکالات تابلو سخن گفتن .... در حالی که خیلی هم از خط سر در نمی اورد ....با هزار اشاره به او فهماندم که بابا ابروی ما بردی و در برابر صاحب تابلو مراقب کلام خودت باش ...و او وقتی فهمید که سوتی داده حرفش را عوض کرد و شروع کرد از تذهیب ایراد گرفتن و از حسن و زیبایی خط سخن گفتن .... و دوست هنرمندم نگاه عاقل اندر سفیهی به ایشان انداخت و من فهمیدم که..... دیگر با غیر اهل هنر به بازار هنر نروم ...

همزبانی بهتر از همدلی ....البته گاهی وقت ها

Thu, 16 Oct 2008 01:57:39 GMT

من و رضا که خدا رحمتش کند داشتیم کتابها رو نگاه میکردیم.....توی غرفه کسی نبود فقط یک پسر بچه لاغر اندام احتمالا 15 و یا 16 ساله .... تقریبا سه ساعت و یا بیشتر راه رفته بودیم و دیگر رمقی نمانده بود .....پسرک را صدا زدم ولی متوجه نشد .... دلم خیلی سوخت با خودم گفتم بیچاره با این گوش ها چیکار میکنه .... با دست اشاره کردم و اشاره دست مرا دید و جلو امد .... با زبان اشاره و بدون هیچ کلامی چند سخن بین ما رد و بدل شد ... رضا هم خسته بود و حرفی نمی زد .... با زبان اشاره از پسرک پرسیدم ایا سواد دارد یا خیر که سری به نشانه تایید تکان داد و من قلم و کاغذ برداشتم و چندین سوال پرسیدم و او هم بلافاصله جوابم را با نوشتن می داد ...دلم بیشتر به حال او سوخت سوال اخرم را پرسیدم و روی کاغذ نوشتم که تو استعداد خوبی داری و نوشتن را خوب یاد گرفتی چی شد که لال شدی ؟....هنوز دستم روی قلم بود که داد زد اقا لال خودتی ....من لال نیستم ..... من بهش گفتم پس چرا ...؟ گفت اقا من هم فکر کردم که تو لالی .........

حکایت زنبور و کبوتر مجروح

Tue, 14 Oct 2008 18:56:02 GMT

توی تاکسی نشسته بودم یکی از مسافرها پیاده شد و کرایه شو کامل پرداخت نکرد و اقای راننده هم چیزی نگفت و اعتراضی نکرد ....نگاهی به علامت تعجب کردم و لبخندی بر لبانش نشست و گفت مهم نیست ... حتما روزی من همین بود .... تعجبم از این بابت بود که گاهی بعضی از رانندگان تاکسی برای دو تومن به خشم میایند ولی چطور شد این اقا ..... بگذریم .... خاطره ای برای من تعریف کرد که برایم جالب بود :

" راننده کامیون بودم و از شهری به شهری بار حمل می کردم ....اهل همه جور کار بودم و دست به هر کار خلافی میزدم ...یک روز در حال بردن بار گندم به یکی از شهرهای جنوبی اتفاق عجیبی برایم افتاده بود .... ماشینم وسط راه خراب شده بود ...هر کاری کردم درست نشد که نشد ...تقریبا ناامید شده بودم ....خسته و کوفته ... کنار ماشین و روی زمین دراز کشیدم ....و منتظر دوستانم موندم ...همینطور چشمم به اسمون خیره شده بود که وزوز زنبوری نظر مرا به خودش جلب کرده بود ....دیدم زنبور بلند جثه ای روی یکی از کیسه های گندم نشست و گوشه کیسه را سوراخ کرد و به پرواز در امد ... یک بار ...دوبار ...سه بار .و و و...با خودم گفتم این زنبور و گندم و پی در پی امد و رفت و ....دیدم زنبور گندم را برداشته در چند قدمی ماشین و کمی اونورتر فرود میاد و بلافاصله برمیگردد تکرار تکرار و تکرار ... این بار از جام برخاستم تا ببینم جناب زنبور این گندم ها را به کجا میبرد .... که ناگهان چیزی دیدم که در طول عمرم ندیده بودم ....دیدم کفتر بال شکسته و زخمی افتاده بر زمین .... و باور کردنی نبود که این زنبور مامور سیر کردن شکم کبوتر مجروح .....انچنان اتشی به درونم افتاد که نگو و نپرس .... و فهمیدم که روزی ما را کس دیگری تامین میکند و ما....در سر سفره رحمت او ییم ....و از ان به بعد زندگی خودم را به سمت پاکی و درستی بردم و .......اعتقاد پیدا کردم به سهم هر کسی در سفره خداوند بزرگ و مهربان ......

به گل مریمی که پرپر شد....

Tue, 14 Oct 2008 15:30:13 GMT

هنوز خورشید در انسوی قله های مشرقی بود و من در بستر خواب نوشین بامداد .....با صدای زنگ تلفن از خواب بیدار شدم ....محمد رضا بود محمد رضا کلاس دوم دبیرستان بود و برادر دوستی بود که با ما رفیق بود .... محمد رضا این وقت صبح ؟ مگه ..... چی شده .... قرارمون یه ساعت دیگه است .... الان خیلی زوده .... حال و هوای خاصی داشت ....گفت باشه من میرم دنبال محمود ...به هر حال انروز خورشید طلوع کرد و ما هم رفتیم ..... تا نزدیکای ظهر توی اب بودیم .....گروه ما تقریبا اگه خودم را حساب کنم ده دوازده نفری می شد ....جاتون خالی ....ناهار خوردیم و خوابیدیم .... کمی گذشت و ....... محمد رضا حال و هوای دیگری ÷یدا کرده بود .....ساعت چهار بعد از ظهر بود محمد رضا همه رو دعوت کرده بود به بازی .... اما چه بازی .... بازی سرنوشت .....من اخرین نفری بودم که رفتم توی اب .....همه غرق بازی ....داد و فریاد و خنده و .... و چشمم به محمد رضا افتاد که برای یک لحظه رفته بود زیر اب و .....دیگر از زیر اب برنگشت که نگشت ...... همه اومدیم بیرون از اب .....تنها یک لباس بود که کسی بر تن نکرده بود ان لباس محمد رضا بود که دریا او را به کام مرگ کشیده بود .... و ما موندیم با دریایی از اندوه و حسرت و اشک ......او .....

بدترین روز زندگی من ....

Tue, 14 Oct 2008 15:06:30 GMT

کلاس درس روابط بین الملل که تموم شد چشمم به ساعت افتاد ...طبق معمول نیم ساعت از قرارم با یکی از اساتید گذشته بود .... من نمی دونم هر قراری که میذارم معمولا به هر دلیل ممکن با نیم ساعت تاخیر میرسم .... ابر و باد و مه خورشید و فلاک دست به دست هم میدند تا من مثل همیشه بدقول بمونم .... بگذریم ... تند تند شروع کردم به دویدن .... نزدیک در ورودی دانشکده که رسیدم .... اتفاق بدی افتاد ...ناگهان یک نفر درست جلوی من قرار گرفت و تصادف بزرگی بین من و او صورت گرفت ....و من شاکی و عصبانی ...گفتم ببخشید مگه کوری ؟....ناگهان سخنی شنیدم که ای کاش هرگز به گوشم نمی خورد ... که گفته بود ...بله من کورم .....خشمم به یکباره فروکش کرد و دستش را گرفتم و به التماس افتادم تا مرا ببخشد ..... ولی توی دلم گفتم اقای سهیل ! کور تویی نه او ..... و انروز را به عنوان تلخ ترین روز زندگیم در دفتر خاطراتم ثبت کردم تا .... دیگه .....

پریا تولدت مبارک .......

Tue, 14 Oct 2008 01:20:58 GMT

یه چیزی بگم ناراحت نمیشی ؟

خوب میگم عجله نکن ...میدونی ادم بودن یعنی چی ؟ ادما فرقشون با همدیگه چیه ؟اصلا این همه فاصله عیش و غم ادها بخاطر چیه ؟ بعضی ها درد دارن بعضی ها هم مریضن ...عده ای .... بگذریم .. مفاهیم زیادی ما ادما رو سرگرم کرده مثل عشق ...جدایی ... دوری .... اما نه این ها مفاهیم سرگرم کننده نیستن ...اینها واقعا وجود دارن ....خوب که چی ؟ مفاهیمی مثل سیاست ... توسعه ... رسانه ...تولید ...رقابت ...انتخابات ...بیمه ..رفاه .... سهام ...تسهیلات بانکی ... ارز ... ÷ول و صلح ...ستیزه و و و و و خوب این ها که بد نیستن ... ببخشید منظور خاصی نداشتم ...فقط می خواستم یه چیزی بگم ... ای ادمای همه فن حریف ! ای ادمای با تدبیر ! این ها رو بیخیال .... می دونید توی سفر زندگی ادمای بی توشه چطور زندگی میکنن ؟ توی دور و بر ما ادم های نیازمند ... یتیم ... شکست خورده ... چقدر زیادن ...همه ما شنیدیم یه انسان بزرگی بود به نام علی ...علی حاکم بود و بار غم یتیمان را بر دوش میکشید ... یه روز رفته بود خونه ای چند تا یتیم ....هر کاری کرد یتیم ها خوشحال نشدن .... تا اینکه شروع کرد با اونا بازی کردن و اونا کولشون کرد و دور خونه و ..... خدایا مگه میشه باور کرد .... حاکم مسلمین ... و این همه ظرافت . . . .کاش کاش کاش کاش علی بود علی بود و علی بود و علی .... تا یتیمی دردمند نبود گرسنه ای بی نان نبود ...مظلومی ناله نمی کرد .... اما خدایا علی هم مظلوم بود .... این ها برای این نوشتم که امروز روز تولد دختر یتیمی بود که نه مادر داشت و نه ÷در ...سال گذشته براش یه کادو خریدم و بوسیدمش .... حس کردم دست خدا رو میبوسم ....